| تبليغات | X |
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم آبان 1386ساعت 0:19 توسط سید امیر حسین کشمیری
|
آیا از علمای شیعه کسی بوده است که سنی شده باشد؟ پاسخ: بعد از بیان مطالب زیر، پاسخ این پرسش روشن می گردد. 1. همه می دانیم که شیعه دارای فرقه های و شاخه هایی متعددی است که شامل امامیه اثنی عشریه، زیدیه، اسماعیلیه و شیعیان علوی ترکیه می شود. برای همین مناسب است ابتدا تعریفی از معنای شیعه داشته باشیم: شیعه در لغت برد و معنا اطلاق می شود، یکی توافق و هماهنگی دو یا چند نفر بر مطلبی، و دیگری، پیروی کردن فردی یا گروهی، از فرد یا گروهی دیگر و در اصطلاح به آن عده از مسلمانان گفته می شود که بر خلافت و امامت بلافصل علی ـ علیه السّلام ـ معتقدند، و بر این عقیده اند که امام و جانشین پیامبر - صلی الله علیه و آله و سلم - از طریق نصّ شرعی تعیین شده و امامت حضرت علی ـ علیه السّلام ـ و دیگر امامان شیعه نیز از طریق نص شرعی ثابت شده است.[1] با این تعریف مشخص شد مراد از شیعه در پرسش، شیعه اثنا عشریه و شیعه واقعی از نظر اعتقادی است. 2. اصطلاح اهل سنّت، در مقابل اصطلاح شیعه، یعنی اعتقاد به این که درباره ی امامت و خلافت نصّی از کتاب و سنّت وارد نشده و تعیین خلیفه ی پیامبر و پیشوای مسلمانان پس از رسول اکرم - صلی الله علیه و آله و سلم - به انتخاب مسلمانان واگذار شده است. این معنا بر همه ی فرق اسلامی غیر از شیعه منطبق است.[2] اهل سنت دارای چهار مذهب فقهی هستند:1. حنفی. 2. شافعی. 3. مالکی. 4. حنبلی. آنچه امروز از لفظ اهل سنت متبادر می شود همین گروه های چهار گانه است که دارای عقاید خاص و فقه خاص می باشند و البته از لحاظ کلامی ده ها فرقه کوچک و بزرگ را شامل می شود. 3. مراد از علمأ شیعه کسانی هستند که در سطح عالی در حوزه های علمیه تحصیل کرده باشد و به درجه اجتهاد رسیده و یا در یکی از علوم اسلامی متخصص باشد. با این توضیحات، و معیارهایی که بیان گردید، کسی از علمای شیعه را سراغ نداریم که از مذهب خود دست برداشته باشد و با دلایل منطقی به اهل سنت گرویده باشد. گرچه شاید اهل سنت مدعی باشند که کسانی از شیعه به مذهب اهل سنت گرویده اند در حقیقت این ادعا به چند دلیل قابل اثبات نیست: 1. اولاً آنچه که آنها مدعی آن هستند از علماء شیعه نیست. یکی از علمای اهل سنت به نام ابوسلمان عبدالمنعم بلوچ به علامه سید مرتضی عسکری که با تالیفات گرانسنگ خود صدها نفر از اهل سنت را به مذهب تشیع راهنمایی کرده است نامه ای نوشت و در آن مدعی شده که ابوعمر محمد باقر مسعودی شیعه بوده است و اکنون سنی شده است. علامه در جواب مرقوم فرموده اند که: جناب آقای ابوسلمان عبدالمنعم بلوچ! اینکه نوشته اید: جوان بی تجربه شیعه ای در ایران گفته است من شیعه بودم و سنی شده ام، در پاسخ به این گفتار شما می گوئیم: اولاً: آیا این جوان به یک عالم شیعه مراجعه کرده و پاسخ کافی نشنیده است؟ همین جریان سبب شد که ان شاء الله تعالی این نامه ها را به صورت مستقل، چاپ و نشر کنیم.[3] بعد نامه ها را یک، یک آورده اند. در مقابل، افراد بسیاری از علمای اهل سنت هستند که هم هویت مشخصی دارند و هم افراد شناخته شده ای در جامعه خود بودند که از بدو تولد تا عالم شدنشان سنی مذهب بودند و بعداً مستبصر شده و به حقیقت رسیده اند که نمونه های فراوانی را می شود نام برد. مثلاً: دکتر محمد تیجانی، وی در شهر قفصه «یکی از شهرهای جنوبی کشور تونس» در سال 1936 میلادی در خانواده ای سرشناس و مذهبی دیده به جهان گشود. تحصیلات خود را در همانجا ادامه داد، تا به رتبه مهندسی نائل آمد. ایشان از کودکی به معارف دینی علاقه فراوان داشت و با استعداد فوق العاده ای که داشت در علم و تقوی معروف گردید و در همان سنین جوانی امام جماعت شهر بود و تدریس تفسیر و فقه نیز می نمود، وی مسافرت های متعددی به کشورهای مختلف نمود و در همین مسافرت ها و برخوردها به حقانیت مذهب شیعه پی برد و رسماً تشیع خود را اعلام نمود. در حال حاضر ایشان با داشتن مدرک دکترای فلسفه از دانشگاه سوربن پاریس، مشغول به تدریس می باشد. همچنین سعید ایوب مصری، احمد یعقوب اردنی، اسعد وحید فلسطینی، صالح الوردانی مصری[4] در عصر حاضر و دهها افراد دیگر که مجال آوردن نام همة آنها نیست، پس از استبصار، خود را وقف مذهب و مکتب تشیع کرده اند و در طول تاریخ نیز افراد زیادی چون محقق دوانی، محقق خضری و... به آیین تشیع گرویده اند. برخی از نویسندگان مانند احمد الکاتب، بعضی از اصول شیعه را قبول ندارد و در عین حال سنی هم نشده، و در یک حالت به اصطلاح روشنفکری به برخی از احکام شیعه اعتراض دارد، که نو اندیشی و تجدید گرایی فرهنگی از عواملی است که در تزلزل افکار و اعتقادات این گونه روشنفکران نقش اساسی را بازی می کند. آنچه حاصل شد این بود که هیچ یک از علمای شیعه دست از تشیع برنداشته و سنی نشده اند. ولی در مقابل بسیاری از علماء آنها مستبصر شده و شیعه را به عنوان مذهب حق قبول کرده اند. پی نوشت:
+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم آبان 1386ساعت 19:9 توسط سید امیر حسین کشمیری
|
الهى آنچه تو كشتى ، آب ده ، و آنچه عبدالله كشت ، بر آب ده .
الهى ما معصيت مى كرديم و دوست تو محمد مصطفى (ص ) اندوهگين مى شد ودشمنت ابليس شاد. فرداى قيامت اگر مرا عقوبت كنى باز دوست اندوهگين ودشمنت شاد شود .الهى دو شادى به دشمن مده و دو اندوه بر دل دوست منه . الهى اگر كاسنى تلخ است از بوستان است ، و اگر عبدالله مجرم است از دوستان است . الهى چون توانستم ، ندانستم ، و چون دانستم ، نتوانستم . الهى اگر چه طاعت بسيار ندارم ، اما جز تو كسى را ندارم ، اى دير خشم زود آشتى . الهى همچون بيد به خود مى لرزم كه مباد آخر به جوى نيرزم . الهى اگر دوستى نكردم دشمنى هم نكردم ، اگر چه بر گناه مصرم اما بر يگانگى تو مقرم . الهى دست گير كه دستاويز نداريم ، و بپذير كه پاى گريز نداريم . الهى هر كه را عقل دادى چه ندادى ، و هر كه عقل ندادى چه دادى ؟ الهى مگو چه آورده اى كه رسوا شوم ، و مپرس چه كرده اى كه رو سياه شوم . الهى اگر مجرمم مسلمانم ، و اگر گناهكارم پشيمانم . الهى چون حاضرى تو را چه جويم و چون ناظرى تو را چه گويم . الهى آنرا كه خواهى آب در جوى او روان است و آن را كه نخواهى چه درمان است ؟ الهى گل بهشت در چشم عارفان خار است ، و جوينده تو را با بهشت چه كار است ؟ الهى اگر تن مجرم است ، دل مطيع است ، و اگر بنده بد كار است ، كرم تو شفيع است . الهى روزگارى تو را مى جستم و خود را مى يافتم ، اكنون خود را مى جويم و تو را مى يابم . الهى چون در تو نگرم از جمله تاجدارانم و تاج بر سر، و چون در خود نگرم ازجمله خاكسارانم و خاك بر سر. الهى از هر دو جهان مهر تو گزيدم و جامه پلاس پوشيدم و پرده عافيت دريدم . الهى عمر خود برباد كردم و بر تن خود بيداد كردم و شيطان لعين را شاد كردم . الهى اگر چه بهشت چشم و چراغ است ، ولى بى ديدار تو درد و داغ است . الهى اگر نفسى به تو پردازم ، به حور و قصور كى نازم . الهى جمال ترا است ، باقى همه زشتند، و زاهدان مزدور بهشتند. الهى همه از تو ترسند و عبدالله از خود، زيرا كه از تو همه نيك آيد و از وى همه بد. الهى خواندى ، تاءخير كردم ، فرمودى ، تقصير كردم ، هيهات ، هيهات ، آنچه كردم بى تدبير كردم . الهى تو همه و ما هيچ ، تو هوشيارى و ماگيچ ، سخن همين است ، بر ما مپيچ . الهى آنچه در دست من است ندانم روزى كيست ، و آنچه روزى من است ندانم در دست كيست . الهى پاكان را استغفار بايد كرد، ناپاكان را چه كار بايد كرد؟ الهى اگر تو مرا به جرم من بگيرى ، من ترا به كرم تو بگيرم ، زيرا كرم تو از جرم من بيش است . الهى همه ترسند كه فردا چه خواهد شد، ولى عبدالله مى ترسد كه دى چه رفته است . الهى اگر كار به گفتار است بر سر همه تاجم ، و اگر به كردار است بر پشه و مور محتاجم . الهى هركه ترا شناخت ، هر چه غير تو بود بينداخت . خواجه عبدالله انصاری
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم مرداد 1386ساعت 22:29 توسط سید امیر حسین کشمیری
|
بسم الواحد زندگی اولیاء خدا را بسیار خوانده ام,خاطراتشان را بسیار شنیده ام و بعضی را از نزدیک دیده ام....... اما در این میان قاضی چیز دیگریست,نام سید علی آقا دل هر سالک عاشقی را لرزانده ومعطوف به سلوک می کند.... شاگردانش وقتی از او یاد می کنند صدایشان می لرزد,اشک بر دیدگانشان جاری می شود وهاله ای از غم چهره شان را فرا می گیرد... اوکیست که اینگونه یاد می شود؟چه کرد که اینچنین باقیست؟دروجود شاگردانش چه گوهری ریخت که هر یک را تبدیل به شمع محفلی کرده..... ازهرکس می پرسی سکوت معناداری کرده و می گوید: اخلاص اخلاص... و باز کمی سکوت کرده می گوید: توحید توحید... می گویند یکی میدید, یکی می خواست حرف یکنفر را گوش می کرد و گویی هستی را خلاصه در یک می دید و آن یک جز"حضرت دوست" نبود. می گویند:هر چیز را که کوچکترین احتمالی می داد بر خلاف رضای او باشد ترک می کرد و هر چیز را که بوی رضای دوست ازآن می شنید عمل می کرد. و آنقدر شب و روز سالیان متمادی بردر بسته کوفت که در آنچنان بر رویش گشوده شد که برهیچ غیر معصومی نگشته بود... از هر گرایش ومکتب ونحله ای بری بود ونزدیکش که می نشستی فقط بوی شریعت حقه محمدی به مشامت می رسید ودرنهان خانه قلبش فقط نام علی می درخشید... هیچ چیزبرای خودش نخواست و نفس درنظرش ذلیل ترین موجود بود و اسیر و فرمانبر... "او خدا جست وخدا دید وبخدا پیوست" راهش پر رهرو باد.
+ نوشته شده در جمعه دوازدهم مرداد 1386ساعت 4:37 توسط سید امیر حسین کشمیری
|
|
درباره وبلاگ  بیا بنشین دمی جانا کنارم...
|
